Worldpride – Het huis van Eddy

Een plek waarop je denkt: hé, dit podium is voor iedereen die tot de lhbtiq+-gemeenschap behoort.

Pride in Amsterdam is ieder jaar weer een spektakel. Je kunt je afvragen of het nu wel of niet leuk is. Je kunt opgaan in de massa, terwijl je tegelijkertijd ziet dat juist het grote alle aandacht opeist. Evenementen worden gepusht: doe mee, kom mee, vier mee. Het moet groter, uitbundiger en indrukwekkender. Bekende gezichten, veel show. Een groot feest.

Maar niet iedereen beleeft Pride als een feest.

Er zijn pijnlijke tegenstrijdigheden. Organisaties die bijdragen aan de viering, terwijl ze tegelijkertijd in strijd handelen met mensenrechten. Er zijn mensen die zich daar fel tegen uitspreken. Anderen zien juist het belang van samenwerking. Sommigen zijn zo boos dat ze niet meer naar elkaar luisteren. Anderen haken af. En weer anderen proberen ruimte te maken voor beide verhalen.

Want Pride is ook een protest.

Voor velen is dát de kern. De aandacht blijven vragen voor iets wat eigenlijk vanzelfsprekend zou moeten zijn: het recht om te bestaan. Om lief te hebben. Om jezelf te zijn.

Het blijft onvoorstelbaar dat liefde nog altijd wordt ontkend. Dat zij als raar, gek of ziek wordt weggezet. Dat mensen die van elkaar houden te maken krijgen met haat, uitsluiting en geweld.

Waar komt die woede vandaan? Hoe besluit je iemand bijna dood te slaan omdat diegene simpelweg zichzelf is? Wat gebeurt er in je hoofd waardoor je denkt dat zoiets te rechtvaardigen is?

Het gaat over liefde. Over een mensenleven dat ongestoord geleefd zou moeten kunnen worden, zonder angst.

En toch…

Pride is óók de plek waar we elkaar zien. Waar we elkaar herkennen en erkennen. Waar we laten zien: deze wereld is ook van ons.

Tegelijkertijd worden we geconfronteerd met de systemen waarin we leven. Zelfs binnen een beweging die strijdt voor de emancipatie van de lhbtiq+-gemeenschap ontstaan discussies over wie wel of niet mag meedoen. Welk verhaal krijgt een podium? Welke stem wordt gehoord?

Voor mij telt ieder verhaal.

Juist daarom zoek ik, midden in al het spektakel dat groter, luider en indrukwekkender lijkt te moeten zijn, naar de verhalen die minder zichtbaar zijn. De verhalen die niet vanzelfsprekend worden verteld. De kleine verhalen die een grote betekenis dragen.

De parels van de stad.

Verhalen over wat Amsterdam was. Wat Amsterdam is. En vooral: wat Amsterdam kan zijn.

Daar ben ik, samen met Frank bij ‘Het huis van Eddy’.

Kom jij ook?